جواب: بديهى است بزرگداشت ميلاد پيامبر(صلى الله عليه وآله) و اولياء عبادت آنها محسوب نمى شود زيرا وقتى انسان چيزى را خدا و اله قرار دهد و او را در سرنوشت خود و جهان مؤثر بداند و به عنوان معبود و خدا، چه در گفتار و چه در عمل در برابر او تعظيم و سجده كند، اين عمل عبادى خواهد بود; اما دور هم جمع شدن براى ميلاد حضرت رسول(صلى الله عليه وآله) و خواندن اشعار و ذكر مناقب و فضايل آن حضرت و مديحه سرايى عبادت آن حضرت نيست. اگر انسان كمى به ضوابط شرع و مسائل دينى آشنا باشد نام اين كارها را عبادت نمى گذارد، هيچ مسلمانى در جشن ها و عزادارى ها به ذهنش خطور نمى كند كه اين كارها براى عبادت انبياء، ائمه دين(عليهم السلام) باشد; البته اين كارها بزرگداشت و احترام و تجليل از ائمه دين(عليهم السلام) است اما هر تعظيم و تجليلى عبادت نيست.
اگر اين طور باشد هر مدحى در تكريم هر شخصى عبادت خواهد بود، مسلمان ها يكديگر را احترام و مدح كرده، مناقب و فضايل هم ديگر را به زبان مى آورند، جلوى پاى هم بلند مى شوند و از رؤسا و مسئولان كشور تعريف و تمجيد ميكنند، اگر مدح و ثنا به طور كلى عبادت باشد همه آنها مشرك خواهند بود يعنى مسئله اختصاص به تمجيد و تجليل از انبياءو اولياء(عليهم السلام) ندارد بلكه شامل همه مدح ها و تكريم ها خواهد بود و همه اين ادعاها و اتهام ها در حالى است كه هيچ كس اين جشن ها و عزادارى ها را به عنوان عبادت انجام نمى دهد; بنابراين اين اشكال و ايراد بسيار سطحى و غير قابل قبول است .
و ادعاى بدعت بودن اين كارها هم مردود است چون «بدعت» آن است كه امرى را به شارع و دين نسبت بدهيم و ادعا كنيم اين كار مطلوب شارع است يا مثلاً واجب يا مستحب است، در حالى كه در شريعت و تعاليم دين چنين چيزى نباشد و مدركى براى آن ادعا پيدانشود; البته اگر حتى مدركى به نحو عموم يا اطلاق در دست باشد كافى است; اما اگر چنين مدركى نباشد و باز هم بگوييم اين امر از دين است، اين داخل كردن امرى در دين است در حالى كه در اصل مربوط به دين نيست چنين چيزى «بدعت» است; اما اگر كسى  عملى را به اميد اين كه مطلوب شارع است، نه با ادعاى مطلوبيت شارع و نه با اعتقاد اين كه اين عمل از دين است، انجام بدهد بدعت نخواهد بود، همان طور كه در اعمال مباح هم انسان بدون اين كه اعتقاد داشته بشد اين كار مطلوب شارع است انجام دهد بدعت نيست. ساير اعمال هم بدون ادعاى اين كه اين عمل از جانب خداوند تشريع شده است مانعى ندارد و همين كه در ضمن دليل خاص يا عموم يا اطلاقى از آن نهى نشده جايز خواهد بود; به طور مثال جشن تولد گرفتن براى بچه ها در شرع، سفارش نشده اما منعى هم از آن نرسيده لذا مباح است و كسى كه آن را انجام مى دهد متهم به بدعت و مانند آن نمى شود. در جشن ها و محافلى كه براى ياد رسول خدا(صلى الله عليه وآله) و ائمه(عليهم السلام) گرفته ميشود اگر كسى قصد استحباب يا ورود در شرع نداشته باشد، قطعاً بدعت نخواهد بود.(1)

1.طاهرى خرم آبادى، توحيد و زيارات، ص 250-248

نظرات (0)

عضويت در خبرنامه نظرات.